Tespih… Bugün çoğu insanın elinde stres atma aracı olarak görünse de, asırlardır uygarlıkların inanç, ritüel ve gündelik hayatına yön veren küçük boncukların büyük hikâyesidir. Arkeolojik kazılar, tespihin aslında dünyanın en eski kişisel eşyalarından biri olduğunu gösteriyor.
MEZOPOTAMYA’DAN YÜKSELEN İLK BONCUK SESİ
Tarih sahnesinde ilk tespih benzeri buluntular, yaklaşık 3000 yıl öncesine, Mezopotamya’nın bereketli ama çetin topraklarına uzanıyor. Arkeologlar, Sümer ve Babil kalıntılarında ipliğe dizilmiş taş ve tohum dizileri tespit ediyor. Bunlar, ritüellerde sayı takibi için kullanıldığı düşünülen ilk “tespih” örnekleri. Aynı dönemlerde Hindistan ve Mısır’da da benzer nesnelere rastlanıyor. Bir bakıma tespih, farklı coğrafyalarda aynı ihtiyacın sonucuydu: saymak, tekrar etmek ve zihin odaklamak.
DOĞUNUN TİTREYEN SESİ: MALA GELENEĞİ
Tespihin bilinen en eski kurumsal hali kuşkusuz Hindu ve Budist kültürlerdeki “mala” idi. 108 boncuktan oluşan bu diziler, mantraların ritmik tekrarı için kullanılıyordu. Bu sayı tesadüf değildi; matematik, astronomi ve inanç sembolizmi burada birleşiyordu. Bugün hâlâ Tibet’ten Hindistan’a uzanan kültürde mala, ruhsal disiplinin temel aracı.
ORTA ÇAĞ AVRUPASI’NDA “ROSARY”İN YÜKSELİŞİ
ve 10. yüzyıllar, Avrupa’da karanlık çağ algısının ötesinde dini ritüellerin yoğunlaştığı dönemdi. Burada tespih, “rosary” adıyla kimlik kazandı. Rahipler dua tekrarlarını sistematik hale getirmek için boncuk dizileri kullanmaya başladılar. Orta Çağ’dan 19. yüzyıla kadar rosary, Avrupa’nın en yaygın kişisel dini eşyası oldu.
İSLAM DÜNYASINDA TESBİHİN SERENCAMI
İslam coğrafyasında tespihin sahneye çıkışı 8. yüzyıla denk geliyor. İlk Müslümanlar, zikirlerini saymak için hurma çekirdeği, küçük taşlar veya çizgiler kullanıyordu. Ancak zamanla tespih, 33’lük, 99’luk ve 11’lik formuna oturdu. Bu sayıların anlamı belirgindi: 99 boncuk, Esmaül Hüsna için 33 boncuk, üç kez çekildiğinde 99’u tamamlamak için 11’lik tespih ise daha kısa zikirler için tercih edildi.
OSMANLI’DA TESBİHİN ALTIN ÇAĞI
Eğer tespih bir medeniyet seçseydi, büyük ihtimalle Osmanlı’yı seçerdi. Çünkü tespih, Osmanlı’da yalnızca ibadet eşyası değil; zirve noktasına ulaşmış bir zanaat oldu. Saraydan çarşıya, tekkeden konaklara kadar her yerde tespih sesi duyulurdu. En değer verilen malzemeler: Kuka ağacı (mikrop kırıcı özelliğiyle meşhur) Oltu taşı Bağa, Fildişi Katalin Doğal damla kehribar, Osmanlı tespih ustaları, sabırla oyar, boncuğu “denge” ile dizer, imameyi estetik bir imzaya dönüştürürdü. Bu ustalık bugün koleksiyonerlerin peşinde koştuğu eserler bıraktı.
CUMHURİYET DÖNEMİ VE “STRES TESBİHİ” EVRİMİ
yüzyılda tespih, Türkiye’de hem dini hem kültürel bir simge olmaya devam etti. Ancak şehirleşme ve modern yaşamla birlikte tespih yeni bir kimlik kazandı: Stres azaltıcı, elde döndürülen, günlük hayatta taşınan bir aksesuar. Özellikle 1980’lerden sonra tespih, kahvehanelerden sokak kültürüne, oradan koleksiyonculuğa taşındı.
GÜNÜMÜZDE TESBİH: ESER Mİ, AKSESUAR MI?
Bugün tespih hem bir ibadet aracı, hem bir el alışkanlığı, hem de kimi zaman servet değerinde bir koleksiyon parçası. Gerçek damla kehribar tespihler altınla yarışıyor; ustaların özel yapımı tespihler açık artırmalarda ciddi rakamlara satılıyor. Tespih artık sadece bir boncuk dizisi değil; kültürlerin yolculuğu, inançların izi ve insanlığın ritim arayışı. Yazan ; Ergün Doğru
News
