Telefonlarımız akıllandı, peki ya biz? Sabah gözümüzü açıyoruz, elimiz telefona gidiyor. Daha yüzümüzü yıkamadan bildirimlere bakıyoruz. Kim aramış, kim mesaj atmış, dünyada ne olmuş, sosyal medyada kim ne paylaşmış… Daha yataktan kalkmadan dünyanın bütün yükünü omuzlarımıza alıyoruz! Peki bir sabah uyansak ve telefonlarımız çalışmasa ne olurdu? İnternet yok, sosyal medya yok, mesajlaşma yok, son dakika haberleri yok… Hayat durur muydu, yoksa biz mi durduğumuzu sanırdık? İşte asıl soru bu!
Bir zamanlar telefon vardı, hayat da vardı
Eskiden birine ulaşmak için ev telefonunu arardık. Evde yoksa beklerdik. Bir arkadaşımızla buluşacaksak saat ve yer belirler, sözleştiğimiz yerde birbirimizi beklerdik. Şimdi ise buluşmaya beş dakika kala mesaj geliyor: “Abi, ben daha evden çıkmadım!” Peki nerede kaldı o eski sözleşmeler? Nerede kaldı kapı çalmanın, hâl hatır sormanın, bir fincan çayın başında saatlerce sohbet etmenin tadı? Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı, buna itirazımız yok. Ancak kolaylık uğruna bazı güzellikleri de yavaş yavaş kaybetmiyor muyuz?
Aynı masadayız ama birbirimizden uzağız
Bir restorana, bir kahvehaneye ya da bir aile ziyaretine bakın. İnsanlar yan yana oturuyor, fakat herkesin gözü başka bir dünyada. Biri video izliyor, diğeri mesaj yazıyor, öteki fotoğraf paylaşıyor. Masada dört kişi var ama sohbete katılan bazen yalnızca telefonlar! Eskiden misafir geldiğinde çay demlenirdi. Şimdi misafir gelir gelmez Wi-Fi şifresi soruluyor. Hatta bazen insan düşünüyor: Acaba bize mi misafir geldiler, yoksa internetimize mi ? Gülüyoruz ama bu tablonun düşündürücü bir tarafı da var. Birbirimize ayıracağımız zamanı ekranlara teslim ediyor olabiliriz.
Telefon akıllı, bağımlısı kim? Akıllı telefonlar sayesinde dünyanın öbür ucundaki haberi saniyeler içinde öğreniyoruz. Bankacılık işlemlerimizi yapıyor, yolumuzu buluyor, sevdiklerimizle görüntülü konuşuyoruz. Bunların hepsi büyük kolaylık. Ama bir de madalyonun öteki yüzü var: Sürekli bildirim kontrol etmek, telefonu yanımızda bulamayınca huzursuz olmak, birkaç dakika boş kalınca hemen ekrana sarılmak… Bir düşünün; telefonun şarjı yüzde 3’e düştüğünde yaşadığımız telaşı, bazen hayatımızdaki önemli sorunlarda bile yaşamıyoruz! Şarj aleti ararken gösterdiğimiz gayreti, kendimize ve sevdiklerimize zaman ayırırken de gösterebilsek fena mı olur? Belki de asıl mesele telefonun akıllı olması değil, bizim onu ne kadar akıllıca kullandığımızdır.
Peki, telefonsuz yaşayabilir miyiz?
Elbette yaşayabiliriz. İnsanlık akıllı telefonlardan önce de yaşıyor, çalışıyor, haberleşiyor ve mutlu olabiliyordu. Ancak bugün telefonlar yalnızca iletişim aracı değil; işimizin, bankacılığımızın, ulaşımımızın ve günlük hayatımızın da bir parçası. Bu nedenle mesele telefonu tamamen hayatımızdan çıkarmak değil, hayatımızın merkezinden biraz uzaklaştırmak. Yemek yerken telefonu bir kenara bırakmak, sevdiklerimizle konuşurken ekrana bakmamak, yatmadan önce bildirimlerden uzaklaşmak bile önemli bir başlangıç olabilir. Çünkü hayat, ekranda gördüğümüz görüntülerden ibaret değil. Bazen pencereden dışarı bakmak, sokaktaki insanları seyretmek, bir dostun sesini duymak ya da hiçbir şey yapmadan oturmak da insana iyi gelir.
Son söz: Hayatı kaçırmayalım
Akıllı telefonlar hayatımıza girdiğinden beri dünya küçüldü, haberler hızlandı, mesafeler azaldı. Fakat bütün bu hızın içinde kendimize ve birbirimize ayırdığımız zaman da azalıyorsa durup düşünmemiz gerekiyor. Teknoloji bizim için çalışmalı; biz bütün hayatımızı teknolojiye göre yaşamamalıyız. Unutmayalım, en güzel anların fotoğrafı çekilmese de hatırası 
kalır. Her mutluluğu paylaşmak zorunda değiliz. Her mesaja saniyesinde cevap vermek, her gelişmeyi anında öğrenmek zorunda da değiliz. Belki de bugün kendimize şu soruyu sormalıyız: Telefonumuz kapandığında dünyamız mı kararıyor, yoksa gerçek dünyayı yeniden görmeye mi başlıyoruz? Telefonlarımız akıllı olabilir. Ama hayatı nasıl yaşayacağımıza karar verecek olan hâlâ biziz. Bazen en akıllıca hareket, telefonu cebimize koyup karşımızdaki insanın gözlerinin içine bakmaktır…!! Cem Bayram Seçen /Köşe Yazısı
News
